Opinie prosto od ludzi

„Galileo to szkoła nie dla każdego. Trzeba faktycznie czuć ten klimat i sposób nauczania żeby puścić tam dziecko. To szkoła niekonwencjonalna.
Mój syn trafił do Galileo na ostatnie pół roku ósmej klasy. Ten czas był bardzo dobry w kontekście budowania relacji. Myślę, że mogę powiedzieć śmiało, że dzieci czują się tutaj dobrze. Na pewno na duży plus jest to, że szkołę tworzą dzieci wspólnie z dorosłymi. Co tydzień (albo co dwa bo nie pamiętam) mają spotkanie, na którym omawiają co można robić inaczej, jakieś są potrzeby dzieci. Pamiętam jakim szokiem dla mnie był moment odwiezienia syna na egzamin ósmoklasisty. Przed szkołą czekało kilku młodszych kolegów żeby mu życzyć powodzenia!
W kontekście nauczania to szkoła mocno stawia na samodzielność uczniów i pozwala im iść w wybranym kierunku. Każdy przedmiot musi być "zaliczony". Na koniec semestru dzieci robią prezentacje albo projekty. Mam nieodparte wrażenie, że nauczyciele są w stanie poprowadzić dziecko w takim kierunku jaki sobie obrało. Dzieci mogą pytać, dociekać, nauczyciele pomogą.
Na ścianach w korytarzu wisi dużo prac, gablot informacyjnych. Dzieci mogą korzystać z kuchni.
Na koniec roku syn otrzymał klasyczny pisemny feedback. Była to dość wyczerpująca informacja o jego dobrych stronach o obszarach nad, którymi musi popracowac. Wszystko przekazane bardzo profesjonalnie i konstruktywnie.

Wrócę jeszcze na chwilę do pierwszego zdania. Szkoła jest ciekawa, ale naprawdę nie dla każdego. Jeśli ktoś nie czuje tego sposobu nauczania to lepiej niech poszuka innej szkoły. Nikt się nie obrazi 🙂.”

„Do Galileo trafiliśmy z córką właściwie przypadkiem, podążając za fantastycznym nauczycielem, który wówczas tu pracował. To był czas, w którym dojrzeliśmy do decyzji o zmianie szkoły i rozważaliśmy całkowite opuszczenie nauczania systemowego. Jakość funkcjonowania córki w tzw. „normalnej” szkole osiedlowej znacząco pogorszyła się po zakończeniu etapu wczesno-szkolnego. Córka miał świetne oceny, ale wracała ze szkoły przebodźcowana hałasem, wyczerpana tempem, niejasnymi oczekiwaniami nauczycieli i konfliktami klasowymi, kompletnie lekceważonymi przez grono pedagogiczne. Szukaliśmy szkoły, która jest gotowa podejść do dziecka z szacunkiem i bardziej indywidualnie, w której problemy będą rozwiązywane na bieżąco, a nie „zamiatane pod dywan”. Galileo okazało się być właśnie taką szkołą. Dzięki Galileo, a szczególnie dzięki wielu spotkanym tu cudownym nauczycielom (części z nich niestety nie ma już w szkole), córka „rozkwitła”, nabrała pewności siebie, stała się dużo bardziej asertywną osobą, świadomą swoich faktycznych możliwości. Zyskała naprawdę świetne podstawy dla dalszego rozwoju. Myślę, że Galileo jest szkołą dla większości uczniów (choć niektórym potrzeba więcej czasu i wsparcia, aby znaleźć wewnętrzną motywację do nauki), ale niekoniecznie jest to szkoła dla wszystkich rodziców. Rodzice oczekujący, że ich dziecko zostanie zmuszone do przyswojenia takiej samej ilości (często zbędnej) wiedzy i w takim samym tempie jak ich rówieśnicy w szkołach systemowych, mogą odczuwać frustrację i niepokój. Z perspektywy czasu mogę stwierdzić, że potrzeba tu przede wszystkim zdrowego rozsądku i zaufania do szkoły oraz do dziecka. Córka zdała egzaminy ósmoklasisty bez problemu, dostała się do wymarzonego liceum i zrobiła to bez tej paniki i stresu, które obserwowałam u wielu jej rówieśników.”

„Mój syn Filip trafił do Galileo w 5. klasie, po tym jak jego wcześniejsza szkoła została zamknięta. Szukaliśmy kameralnej szkoły, w której dziecko jest naprawdę zauważone i wysłuchane. Filip nie odnajdywał się w dużych grupach, miał trudności z przebiciem się i – co najbardziej bolało – uważał siebie za „najgorszego w klasie”.

Galileo okazało się dla niego świetnym miejscem.

W ciągu kilku lat z niepewnego siebie chłopca stał się pewnym siebie, refleksyjnym młodym człowiekiem, świadomym swoich mocnych i słabszych stron. Nauczył się nawiązywać relacje, rozmawiać z rówieśnikami i dorosłymi oraz bez lęku wyrażać własne zdanie.

Dziś, ponad dwa lata po zakończeniu przez niego szkoły, widzę też, jak bardzo zaprocentował sposób nauki w Galileo. W liceum, gdzie ma dużo większą samodzielność, potrafi odpowiedzialnie zaplanować naukę, jest systematyczny i nie ucieka od obowiązków. Myślę, że tę wewnętrzną dyscyplinę w dużej mierze wyniósł właśnie z Galileo – tam wolność zawsze łączyła się z odpowiedzialnością.

Dla mnie jako rodzica nie zawsze było to łatwe. Największym wyzwaniem było zaufanie systemowi bez ocen i bez ciągłej kontroli. Wokół słyszałam: „Ale skąd wiesz, czy on coś umie, skoro nie ma ocen?” albo „Inne dzieci siedzą godzinami nad lekcjami, a on się bawi”. Trzeba było nauczyć się patrzeć na edukację inaczej i zaufać nauczycielom.

Dzisiaj wiem, że było warto.

Galileo dało Filipowi nie tylko wiedzę, ale przede wszystkim poczucie własnej wartości, samodzielność, odpowiedzialność i odwagę do bycia sobą. Patrząc na niego dzisiaj, z perspektywy czasu jestem pewna, że był to bardzo dobry wybór.”

„Trafiliśmy do Galileo z polecenia, sfrustrowani sztywnością tzw. systemowej szkoły podstawowej w radzeniu sobie z nietypowym dzieckiem.
Już podczas dnia próbnego uświadomiliśmy sobie, że to jest to, czego potrzebujemy. Pierwsze dni w szkole uświadomiły nam, że dziecko nie musi wysiedzieć jaja przez kolejne 45 minut łamane przez 5 min przerwy i tak do zmęczenia materiału; że jak jest przestymulowane, rozdrażnione, to może kulturalnie wyjść na korytarz posiedzieć na kanapie i wrócić jak będzie gotowe do pracy; że zdobywanie wiedzy i umiejętności nie musi być podzielone na sztuczne kawałki (teraz j. polski, teraz matematyka, teraz historia) lecz zamiast tego można zaproponować dzieciom wspólny projekt, gdzie łączą umiejętności z różnych obszarów i angażują się emocjonalnie. Przykładowo, na stołówce ma miejsce intensywne i radosne szkolenie praktycznego posługiwania się językiem angielskim, gdy jedzenie wydaje uczestnik wymiany zagranicznej, który po polsku ni w ząb ...dziecko chce na talerzu mniej tego a więcej tamtego - musi użyć słów angielskich.
A przede wszystko dziecko ma istotny głos w sprawie własnego rozwoju i traktowane jest poważnie, po partnersku.
Obawialiśmy się, czy syn będzie w stanie wykorzystać te możliwości, czy nie nadużyje oferowanej mu swobody. W naszym przypadku sprawdziło się idealnie, choć wiele zależy od nastawienia dziecka i dla rodzica może być trudne zaakceptowanie faktu, że "nie wie co się dzieje, bo nie ma wysypu ocen z kartkówek z różnych przedmiotów".
Jako rodzice musieliśmy się nauczyć, że Galileo nie jest typową szkołą - ale nauczenie się tych nowych, przyjaźniejszych moim zdaniem dziecku, zasad - ułatwia kontakt z tutorami.
Polecam szkołę dzieciom, które są ciekawe świata i uwiera je pruski dryl szkoły systemowej. Polecam rodzicom, którzy mają dziecko nietypowe, wymagające, z orzeczeniem itp., bo w ten sposób utnie się pierwsze źródło niepotrzebnych napięć życiowych. Jestem też przekonany, że po prostu każde dziecko powinno spróbować oferowanego tutaj podejścia.
Syn uczęszczał do podstawówki od 3 do 8 klasy. Egzaminy 8klasisty zdał bezproblemowo.”

„Tym razem to nie my chcemy się podzielić opinią o Galileo, tylko nasza córka 😊 Agatka nie ma jeszcze swojego maila, więc użycza sobie mojego.

To, że my z mężem jesteśmy całym sercem za Galileo, to chyba już żadna tajemnica. Wierzymy w to miejsce, w ludzi, którzy je tworzą, i przede wszystkim w taki sposób bycia z dziećmi. Ale wiadomo - opinia rodziców opinią rodziców, a najważniejsze jest chyba to, co na ten temat ma do powiedzenia samo dziecko.

Oddaję więc głos Agatce - i niczego nie poprawiam, bo to jej opinia, nie moja 😊

„Jestem Agatka i chodzę do czwartej klasy chodzę do Galileo od pierwszej klasy i lubię tą szkołę. Jest czas na zabawę ale są też zajęcia, są też mili nauczyciele i możemy do nich mówić po imieniu.”

Także tego… chyba lepszej rekomendacji ode mnie już nie trzeba 😄”

„Do Galileo trafiłam w połowie piątej klasy, po bardzo trudnych doświadczeniach w poprzedniej, publicznej szkole. Byłam wtedy zamknięta w sobie, wybuchowa i bardzo nieufna wobec ludzi. W poprzedniej szkole często traktowano mnie jak problem. W Galileo po raz pierwszy spotkałam się z podejściem: „spróbujmy zrozumieć, co się dzieje i jak możemy Ci pomóc”.

Nauczyciele nie walczyli ze mną, kiedy miałam wybuch emocji. Zabierali mnie na bok, rozmawiali i dawali mi czas. W końcu im zaufałam i była to jedna z najlepszych decyzji w moim życiu. W ciągu dwóch lat nauczyłam się panować nad emocjami, radzić sobie z paniką i przede wszystkim ufać ludziom.

W Galileo uczniowie i nauczyciele mówią do siebie po imieniu. Dla kogoś z zewnątrz może to być drobiazg, ale w rzeczywistości tworzy ogromne poczucie zaufania. Relacja uczeń–nauczyciel nie opiera się tylko na tym, że jedna osoba przekazuje wiedzę, a druga ma ją zapamiętać.

Galileo wyróżniało też podejście do nauki. Każdy uczeń może uczyć się w swoim tempie i własnym sposobem. Przez pół roku nie mogłam zrozumieć ułamków, a moja nauczycielka matematyki, Karolina S., zamiast odpuścić, wymyślała kolejne sposoby, żeby mi je wytłumaczyć. Efekt? Egzamin ósmoklasisty z matematyki zdałam na 76%, mimo że wcześniej byłam pewna, że nie przekroczę 28%. A z wszystkich przedmiotów uzyskałam średnią 80%.

Dopiero po przejściu do publicznego technikum zobaczyłam, jak wyjątkowe było to podejście i jak bardzo nie jest to oczywiste. W Galileo nie chodziło o jak najszybsze „przerobienie podręcznika”, tylko o to, żeby uczeń naprawdę zrozumiał materiał. W obecnym technikum zdarza się, że klasa nie rozumie danego zagadnienia, ale materiał został już raz omówiony, więc trzeba iść dalej, a zaległości nadrobić samemu w domu. W Galileo nie spotkałam się z takim podejściem. Jeśli czegoś nie rozumiałam, nauczyciel po prostu szukał innej drogi, aż znalazł sposób, który do mnie trafi.

Ale szkoła dała mi znacznie więcej niż wiedzę. Były wycieczki, nocowania, wspólne obiady, rozmowy i mnóstwo zwykłych chwil, które do dziś bardzo dobrze pamiętam. Uczniowie i nauczyciele mówili do siebie po imieniu, dzięki czemu relacje były dużo bardziej oparte na zaufaniu. Z perspektywy czasu właśnie te zwyczajne rzeczy okazały się ważne. Szkoła nie była miejscem, do którego przychodziło się tylko na lekcje. Była miejscem, w którym po prostu dobrze się żyło.

Bardzo dużo dały mi również wycieczki i wspólne spędzanie czasu. Były świetnie przygotowane, ale jednocześnie nie sprawiały wrażenia kolejnego obowiązku. Pamiętam nocowania w szkole, pełne rozmów, śmiechu i wspólnej zabawy.

Pamiętam też wyjścia do zoo, gdzie mogliśmy wejść do zagrody ze zwierzętami, głaskać je, przytulać i dawać im smakołyki. To są właśnie te wspomnienia, które zostają na długo.

Kiedy przyszłam do Galileo, bałam się ludzi. Po trzech latach wyszłam z tej szkoły jako zupełnie inna osoba. Poszłam do wojskowego technikum jako otwarta, towarzyska i dużo bardziej pewna siebie dziewczyna. Dzisiaj mam wielu przyjaciół, pracuję i potrafię radzić sobie w sytuacjach, które kiedyś byłyby dla mnie ogromnym problemem.

Dlatego jeśli ktoś zastanawia się, czy wybrać Galileo, powiedziałabym jedno: nie musicie być idealnymi uczniami. Wystarczy, że dacie sobie szansę.

Nie uważam, że Galileo zrobiło za mnie całą pracę. To ja musiałam się zmienić, nauczyć i przepracować wiele rzeczy. Ale bez ludzi, którzy wtedy we mnie uwierzyli i dali mi przestrzeń, żeby to zrobić, prawdopodobnie nie byłabym dzisiaj tą samą osobą.

Dla mnie Galileo było czymś więcej niż szkołą. Było miejscem, w którym ktoś pierwszy raz zobaczył we mnie nie problem, tylko człowieka. I chyba dopiero po latach rozumiem, jak wiele mi to dało - właśnie dlatego wspominam je jako jedno z najważniejszych miejsc w moim życiu.”

„Do Galileo trafiliśmy z polecenia znajomej nauczycielki i była to jedna z najlepszych decyzji, jakie podjęliśmy dla naszego syna.
W tradycyjnej szkole świetnie radził sobie z nauką, ale jako dziecko ruchliwe, energiczne i mające własne zdanie z roku na rok coraz bardziej gasł. Ciągłe uwagi, presja i konieczność dopasowania się do jednego schematu sprawiły, że tracił motywację, radość z nauki, a przede wszystkim wiarę w siebie.
Do Galileo trafił w ósmej klasie. I tutaj po prostu odżył.
Odzyskał radość, motywację i poczucie własnej wartości. Nauczył się samodzielności i odpowiedzialności za własną naukę - nie dlatego, że ktoś go ciągle sprawdzał i oceniał, ale dlatego, że sam zaczął rozumieć, po co się uczy. Egzamin ósmoklasisty zdał świetnie, osiągając wyniki niejednokrotnie lepsze od kolegów z tradycyjnych szkół.
Kiedy nadszedł czas liceum, syn chciał rozpocząć naukę w innej szkole. Uszanowaliśmy jego decyzję. Bardzo szybko jednak sam zdecydował, że chce wrócić do Galileo. I chyba właśnie to mówi o tej szkole najwięcej. Wrócił tam, gdzie czuł się bezpieczny, szanowany, doceniany i traktowany jak wartościowy młody człowiek.
Dla mnie Galileo to prawdziwa szkoła XXI wieku. Nie próbuje dopasować każdego dziecka do jednego schematu. Pomaga młodym ludziom poznać siebie, rozwijać swoje mocne strony, brać odpowiedzialność za własne decyzje i naukę, a przy tym dorastać bez niepotrzebnej presji i ciągłego stresu.
Do Galileo przyszedł chłopiec, który zaczynał tracić wiarę w siebie. Tutaj ją odzyskał. A kiedy dostał możliwość wyboru własnej drogi, sam zdecydował, że chce do Galileo wrócić. Dla mnie, jako mamy, nie ma lepszej rekomendacji dla szkoły.”